danadrottning.bloggar.is

BlautþurrkurEva Dögg

Við Einar höfum að öllu jöfnu verið í gegnum tíðina mikil snyrtimenni. Það er að segja förum í sturtu daglega höfum þokkalega hreint heima hjá okkur og klæðum okkur almennt snyrtilega til fara.
Þessi snyrtimennska hefur þó náð nýjum hæðum á okkar heimili eftir að við eignuðumst hana Emblu okkar.
Þá fer jú mikil tími í það að halda henni einnig snyrtilegri - og þar koma blautþurrkurnar inn í myndina. Embla eyðir miklum tíma í að gera númer 2 ( eins og pabbi hennar) og nýtur þess iðulega að koma með stóra "köku" í bleyjuna. Blautþurkurnar bjarga okkur alveg í þessum málum því oft getur verið erfitt að ná allri "kökunni" af rassinum.
Það sem þó fór að gerast fyrir stuttu á okkar nýja heimili er að blautþurrku pakkarnir fóru að hverfa og fundust síðan oft og iðulega inni á baðherberginu.
Þegar við hjónin fórum síðan að ræða þetta hvað blautþurrkupakkarnir enduðu kom í ljós að foreldrarnir eru líka farnir að nota blautþurrkur þegar hreinsa skal vel og vandlega anal-opið eftir að þeir hafa verið að hægja sér. Og verður að segjast eins og er að þessi snyrtimennska er orðin vinsæl á okkar heimili!
Þetta kallast snyrtimennska að miðjaðrarhafs hætti því þar eru klósett iðulega með stút til að skola anal eftir heimsókn hjá páfanum góða.

Verið heil og sæl að sinni.
Eva Dögg.

FæðingarsaganEva Dögg

Fæðingarsagan. (VARÚÐ! UNCUT VERSION!)

Jæja, nú loksins kemur fæðingarsagan hvernig ég upplifði að ganga í gegnum að fæða hana yndislegu dóttur okkar Emblu Björk.

Að morgni 30. desember vaknaði ég klukkan hálf sex með verki enn hafði verið annsi óróleg þessa nótt. Fór seint að sofa ekki fyrr en um tvö að nóttu til en vaknaði svo tveimur tímum síðar með verki og tók panódíl sem hjálpaði mér að sofna aftur. En klukkan hálf sex voru verkir, sem ég þó ekki áttaði mig á að væru samdráttarverkir, þannig að ég gat ekki sofnað. Ég hafði pantað mér TENS tæki, þe. Tæki sem eru rafblöðkur sem límdar eru á líkaman þaðan sem verkirnir koma og blokkera að hluta til sársaukaboðin til heilans. Þetta er soldið eins og trimform! Þetta setti ég á mig um morgunin og ákvað að reyna að lesa í Myrká sem ég hafði fengið í jólagjöf frá Pabba. Ég las og las þar til klukkan var að ganga rúmlega níu en klukkan tuttugu mínótur yfir tíu áttum við seinasta tíman hjá ljósunni. Við fórum og ræddum um þessa verki við hana og ljósmæðranema, sem einnig var til staðar, og þeim fannst öll tákn á lofti að hún ætti að vera komin í heiminn innan nokkra daga. Ég var að sjálfsögðu búin að rífa af mér TENS tækið þegar ég fór til hennar og sá mikið eftir því, vegna þess að við fórum í Ballerup Centerið til að kaupa steikurnar sem við ætluðum að borða með vinafólki okkar, Margréti og Steina á Gamláskvöld. Við fórum og vorum að vimsast í Ballerup Centerinu í nokkra tíma kaupandi ditten og datten fyrir kvöldið, áramótahatta, ílur, kransakökur og sitthvað fleira sem við töldum okkur vannta fyrir kvöldið og gott betur.

Verkirnir aukast og aukast og hjá mér þegar líður á daginn og ég bið Einar um cirka tvöleitið að fara heim, ég vilji setja rafblöðkurnar á mig enda farin að líða illa. Ég var þó alltaf sannfærð um að þessir verkir myndu detta niður, enda hafði ég heyrt að svona gætu konum liðið í marga daga án þess að eitthvað gerðist. Við Einar höfðum planlagt nokkrum dögum áður að fara í bíó þetta kvöld með vinafólki okkar, Hönnu Lilju og Smára en þegar heim var komið þennan dag frá Ballerup Centerinu ákvað ég að hringja í þau og segja hvernig málin stóðu. Ég var þó handviss um að hríðarnar myndu detta niður, en ég sagði þeim að ég myndi hringja aftur um fimmleitið og segja af eða frá hvort við gætum farið eða ekki.

Við Einar tókum því rólega þessa tíma og fórum að horfa á Heroes seríuna sem við höfðum keypt milli jóla og nýjárs. Hríðarnar jukust með hverjum klukkutíma og þegar klukkan datt í fimm var mér orðið ljóst að litla stúlkan mín væri að fara að koma í heiminn á sjálfum settum degi, á um það bil einasta deginm sem að ég vildi ekki að hún myndi fæðast. Ég var oft búin að hugsa um hvenær hún nú myndi boða komu sína í heiminn en það hvarlaði aldrei að mér að hún myndi koma á þessum degi. –Enda eru aðeins tvö prósent barna sem koma í heiminn á settum degi og þetta erfist víst frá foreldrum til barna hvenær þau koma í heiminn og báðir foreldrarnir komu tveimur vikum eftir settan dag!

Ég var sem barn mjög upptekin af því sem barn hvenær ég ætti afmæli og fannst ég eiga afmæli seint á árinu (6.mars)!! Svo langt að bíða!! Haahahahha!

Upp úr fimm þann 30. desember eru verkirnir farnir að vera töluvert harðir og jukust með hverjum tímanum sem leið. Það var hringt heim til Íslands til foreldra og sagt hvernig stæði til. Það greip um sig stemning blandað gleði og angist að þetta væri að skella á og að litla áramótaprinsessan ætlaði að vera ofsalega stundvís eins og Amma Ólafía. Pabbi minn fór að naga neglurnar að miklum ákafa og bauð vinum sínum yfir til að komast í fleiri neglur til að naga þegar hans færu í þrot og Ólafía opnaði sjérrí flösku og keypti fimm pakka af sígarettum sem var keðjureykt til að róa taugarnar.

Mamma hringdi í mig um átta leitið til að heyra hvernig stæði til með hríðarnar en þá var ég farin að vera annsi aðframkomin af verkum, líkaminn fór að hristast af skjálfta, rétt eins og þegar maður fer í mikinn kulda, en sama skapi svitnaði ég svo mikið að ég var öll gegnum blaut af heitum svita. Tárin runnu niður kinnarnar af sársauka og ég stóð í andirinu til að halda í hurðakarmana þegar hríðarnar gengu yfir. Það hjálpaði fannst mér að grípa í eitthvað! Í símanum spurði mamma mig hvernig í hafði það? Það var bara eitt svar sem kom mér í huga og það var: “Mamma, ég hef það ekki gott” og svo emjaði ég af sársauka. Mamma varð alveg miður sín og fór á netið og keypti flugmiða á uppsprengdu verði til að fljúga til okkar þann. 1.1.´09.

Ég skipaði Einari að hringja upp á fæðingardeild og segja að við værum að fara koma, en hann hafði þá verið að mæla lengd og tíðni hríðanna og sett upp í exel skjal (hvað annað! Hann er nú einu sinni verkfræðingur!) verkirnir voru alltaf undir mínutu og tíðnin var orðin styttri enn þó alltaf óregluleg. Þetta var allt útskýrt fyrir ljósunum á fæðingardeildinni en að sjálfsögðu fannst þeim ekki nærri tímabært að koma upp á deild, þrátt fyrir að ég væri orðin nokkuð aðframkomin af verkum.

Þegar klukkan var að nálgast níu sagði ég við Einar að ég yrði að fara að komast upp á fæðingardeild, vitandi að það væri möguleiki á að ég yrði send heim aftur. Því mamma mín var með hríðar í einn sólarhring og þegar hún fór upp á deild var hún einungist með einn í útvíkkun. Því var mér það mikill ótti að vera kannski bara komin mjög stutt í útvíkkunni og ég þyrfti að fara heim. Ég talaði líka við Möggu vinkonu um kvöldið sem hvatti mig til að fara upp á deild því hún var líka alltaf bara með óreglulegar hríðar. Þegar klukkan var um níu fann ég hvernig fólkið mitt sem farið er af jarðvist þessari var til staðar og ég heyrði ömmu Imbu hvísla í eyra mitt, Eva mín, ekki fara seinna upp á deild en hálf tíu.” Og viti menn, klukkan hálf tíu sagði ég, “Einar mér er alveg sama hvað þær segja, við förum upp á deild, ég ætla ekki að fara eiga hérna heima!” Sem betur fer var spítalinn stutt í burtu og við brunuðum á bílnum af miklum ákafa og vorum komin rétt fyrir tíu.

Þegar uppeftir var komið var okkur vísað inn á stofu þar sem ein ljósmóðir ætlaði að athuga hversu langt ég væri komin í útvíkkunni. Þegar ég tæti af mér fötin sér hún að ég er með TENS tækið og spyr hvort ég ætli að nota það í fæðingunni? “Nei” svaraði ég, eins og það væri það vitlausasta sem ég hefði heyrt í langan tíma og bætti við: “ég ætla að fá epidural” (þe. mænudæfing).

Ég hristist eins og hrísla í vindi og réð ekkert við líkaman af sársauka. Ég var spurð hvort að mér væri kallt og því neitaði ég auðvitað, ég var heit og rennblaut af svitanum og ofboðslega aðframkomin af sársaukanum. Þegar ég var skoðuð, sagði hjúkkan: “ Þetta er flott, þið hafið komið á réttum tíma, þú ert komin fjóra í útvíkkun, enn þetta barn er að flýta sér ofboðslega í heiminn því hausinn stendur neðar miðað við útvíkkunina”. “Þýðir það að ég verð ekki send heim?” Spurði ég. “Já” Svaraði ljósan, “þetta var mjög flott hjá þér að vera svona lengi heima”. Þvílíkur léttir, kom yfir mig, ég held bara að mér hafi aldrei verið eins létt í lífinu!!

Eftir þetta komu nokkrir tímar í bið því það voru að verða vaktaskipti og ljósmóðirin sem var að koma á vakt átti að koma hálf tólf og ég ítrekaði við allt það starfsfólk sem ég hitti að ég ætlaði sko að fá epidural og það þyrfti að panta deyfingarlækninn! Ég ætlaði ekki að missa af mænudeifingunni!! Um miðnætti kom nýja ljósmóðirin, María sem tók á móti Emblu og setti mig í mónitor til að fylgjast með hríðum og hjartslátt. Hún spurði hvort að ég væri alveg viss um að vilja fá mænudeyfinguna og hvort ég væri ekki til í að prófa að fæða á “náttúrulega mátan”. Hún sagði mér að mörgum konum þætti ofsalega gott að komast í heitt bað, það slæi svo á verkina. Ég afþakkaði pent og sagði: “Nei, ég ætla bara að fá hörðu efnin”! Eða á dönsku: “Nej, jeg vil kun have de hårde stoffer!” Hún brosti og sagði ok! Ég fór í mónitor á miðnætti til að fylgjast með hjartslætti og hríðunum. Hríðarnar voru ennþá stuttar enn voru samt að vinna í útvíkkunni.

Ég var orðin annsi angistarfull að það væri að verða of seint að fá epiduralið, því það getur gerst ef maður er kominn of langt í útvíkkunninni. Loksins þegar klukkan er að ganga hálf eitt kom deyfingarlæknirinn til að setja mænudeifinguna. Enn var ég spurð hvort að mér væri kalt, því enn hristist líkaminn af sársaukasjokki og svitinn var löðrandi. Það var orðið krítist hvort að hægt væri að setja mænudeyfinguna því ég réð ekkert við líkamann minn sem vildi engan veginn láta láta af stjórn. Maður þarf nefnilega að vera grafkyrr þegar nálin stóra er sett inn í mænuna. En áður en nálin var sett inn í mænuna talaði læknirinn við mig og sagði mér að það væru þrjár áhættur sem ég þyrfti að vita um áður en ákvörðun um mænudeifingu væri tekin. Í 1. lagi sagði læknirinn að ég gæti fengið mikinn hausverk af mænudeyfingunni. Í öðru lagi gæti ég lamast í fótunum á meðan fæðingu stendur og enn hugsaði ég “já, já, það er líka í lagi” og í þriðja lagi gæti í lamast PERMENANTLY!

HAAAAAAAAAAAAAAAAAA! ! !! Hrópaði ég.

Get ég lamast að eilífu?

“Já svaraði læknirinn, það eru litlar líkur á því, en ég verð að láta þig vita af þessari áhættu áður en þú tekur ákvörðun um að fá mænudeyfinguna”.

Á þessum tveimur sekundum sem að ég þurfti að taka ákvörðun um mænudeyfinguna, flugu þrjú atriði í gegnum huga mér. 1. Var: “Iss það getur ekki verið að ég verði svo óheppin að lamast, það eru svo litlar líkur á því”! 2. hugsun var: “Shit! Dóttir mín er að fara koma í heimin á settum degi og það eru aðeins 2% líkur á að það gerist, sem þýðir að ég gæti acctually orðið “óheppin” aftur og lent

í litlum líkindum og lamast að eilífu” 3. hugsun var: “Fokk itt! Ég lamast þá bara! Já ég ætla fá mænudeyfingu, Einar mun samt elska mig!” Og eftir að þessi hugsun flaug í gegnum huga mér horfði ég á deyfingarlæknin og kinkaði kolli um að ég vildi fá deyfinguna.

PÆLIÐ Í! ÉG VAR TILBÚIN TIL AÐ LAMAST AF EILÍFU TIL AÐ LOSNA VIÐ SÁRSAUKAN! GETIÐI IMYNDAÐ YKKUR SÁRSAUKA HELVÍI???

Eftir á að hyggja þá hefði ég selt sálu mína til satans, ef að það hefði getað tekið sársaukann! Ég var svo aðframkomin af verkjum.

Eftir að mænudeyfingin var komin í helltist yfir mig sæluvíma af gleði yfir að ég væri að verða móðir, því ég varð sársaukalaus. Ég hugsaði til dásamlega læknisins míns sem ég hét að myndi fara í bænirnar mínar til æviloka. Ég sagði við ljósuna mína að ég væri búin að komast að því að ég væri ekki masókisti, því eftir að hafa upplifað svona sásauka gæti ég útilokað að mér þætti sársauki góður.

Eftir þetta komu margir tímar þ.e.a.s. sem ég var sársaukalaus og var ég því í gleðivímu yfir að fara hitta litla einstaklinginn sem að við Einar höfðum búið til. Ég gat auðvitað ekki sofið en leið vel þar til um það bil hálf fimm að morgni gamlásdags. Þá bað ég um annan skammt af epidural og fékk það enn það vildi ekki virka. Það var ekki ástæðan fyrir því að það virkaði ekki. Ég var þá skoðuð aftur af ljósmóðurinni Maríu sem var dásamlega indæl og umhyggjusöm. Ég var þá komin með fulla útvíkkun þegar klukkan var að nálgast hálf sex. Hríðarnar voru aftur komnar af miklum þunga og ég gat ekkert gert til að sporna við því. Vandamálið var þó að þær voru ennþá undir mínútu sem þýddi að ljósmóðirin vildi sprengja belginn og þegar það hjálpaði ekki nóg fékk ég líka lyf til að auka hríðarnar til að getað pressað henni út. Shit-Fokk-Shit! Mér var boðið að fá hláturgas, ég var fyrst treg til, hélt að ég yrði lasin eins og gubba eins og svo margar!

Ljósan fullvissaði mig um að það gerðist sjaldan og viti menn ekkert svoleiðis kom fyrir! J Hláturgasið hjálpaði lítið upp á verkina en mér leið aðeins betur inni á milli hríða. Spurði meira segja ljósuna hvort við gætum ekki fengið aðeins af þessu gasi með heim, þetta væri rosa gott stuff! Mér tókst að pressa henni út á 24 mínútum enn þær virtust mikið lengur. Ljósmóðirin reyndi mikið að róa mig og sagði mér að þetta myndi taka stuttan tíma en ég vildi ekki trúa því. Ég fékk algjöra sótt af sársaukanum og sakaði hana um að ljúga að mér til að róa mig. Ég reiddist einnig mikið út í Einar að standa við hlið mér með hendurnar í vösunum eins og þvara. Hann tók sig þá til og bauðst til að koma með kaldan klút á ennið og hvatti mig áfram eins og á fótbolltaleik þegar menn eru að hvetja sitt lið. Þegar daman var komin í heimin mætti mér við fyrstu sýn lítill klón af Einari og ég átti ekki orð yfir hvað það væri ósanngjarnt miðað við að ég væri búin að vera með hana í mallanum í níu mánuði. Hún var eins og krúttuð útgáfa af Einari. Þegar þessu var lokið kom mér bara eitt í huga, Einar hafði gefið mér standlampa sem ég hafði óskað mér í fæðingargjöf í staðinn fyrir skartgrip. Ég horfði á Einar og sælutilfinningin að vera komin með Emblu í hendurnar hríslaðist um mig, það kom mér þó bara eitt í huga: “Einar, ég hefði átt skilið þrettán lampa fyrir þetta afrek að koma barni okkar í heiminn”

Þetta voru klárlega bestu áramótin sem ég hef upplifað og ég get sagt með fullvissu að verða aldrei toppuð! Við Einar vorum á spítalanum í tvo sólarhringa en á gamláskvöld skáluðum við í gosi á miðnætti á efstu hæð Herlev spítala og horfðum á flugeldasjó sem okkur fannst vera til að fagna komu Emblu Bjarkar í heiminn!

KönnunEva Dögg

Ég var að setja inn nýja könnun þar sem fólk getur veðjað á hvenær litla daman kemur í heiminn.
Endilega takið þátt, við foreldrarnir erum mikið að vellta þessu fyrir okkur

Eva Dögg

Meðgangan.Eva Dögg

Jæja löngu kominn tími á nýtt blogg....

Af okkur skötuhjúum er það helst að frétta að við erum orðin annsi spennt að hitta litlu dömuna okkar sem nú er að gera sig tilbúna að koma í heiminn.
Almennt hef ég haft það mjög gott á meðgöngunni og get alls ekki kvartað. Fyrstu mánuðirnir gengu leikandi létt fyrir sig, ég var ekki plöguð af morgunógleði né öðrum kvillum. Þegar ég nú er komin tæpar 38 vikur á leið, er ég þó farin "loksins"

hahah! farin að finna fyrir hinum ýmsu kvillum, ef kvilla má kalla.
Ég er með bjúg á höndum og fótum, svefninn orðinn slitróttur, þeas. get bara sofið stutt í einu því maginn er svo þungur, hormóna áhrif á skapferlið og mikið slím í nefi.
Þessi meðgöngueinkenni hafa þó ekki haft mjög mikil áhrif á mig, heldur er það hann einar minn sem að "þjáist" einna mest vegna þessa.
Þar ber hæst að nefna að hormónaáhrifin á skapið og slímmyndun í nefi.
Þarna eru tveir þættir sem að hann blessaður finnur einna mest fyrir. Hormónaárhifin hjá mér lýsa sér einna best í því að ég er alveg afskaplega uppstökk í skapi.
(Já ég er ekki eins og margar að grenja yfir hinu og þessu, svo sem bleijuauglysingum með litlum lömbum eða væmnar myndir sem fá mig til að "weep")
Heldur lýsir þetta sér einna best að það þarf ofboðslega lítið til að reita mig til reiðis!

Og er það því hann einar minn sem þarf að passa hvað hann segir ef hann vill halda lífi! Já hvorki meira né minna, því ef einhver ögrar mér hið minnsta, langar mig einna mest að sækja öxi, eins og Egill Skallagrímsson hið forna, og höggva mann og annan. Þar sem eru þó lítið um exir á okkar heimili, er þá nærtakast að ná í eldhúshnífinn sem gæti bundið enda á líf þanns sem hefur reitt mig til reiðis!!
Sem betur fer er ég jú vel upp alin og læt mér því einna helst nægja að dagdreyma um slíkar aðgerðir ef reiði í garð einhvers kemur upp!

Enn þetta er ekki allt! Einar minn þarf líka að þola ofboðslegar hrotur af minni hálfu á nóttunni og þetta er ekki eitthvað sem er vaninn hjá mér.
Síðan í lok óktóber hef ég verið með stíflað nef og þetta víst eitthvað sem sumar konur fá á meðgöngu. Ég hrít víst svo hátt að einar blessaður hefur bæði átt erfitt með að sofna, ef ég er sofnuð á undan, og komið fyrir að hann hefur vaknað vegna hrotanna, sem eru víst eins og þotulúður!
Já þessi meðganga er ekki tekin út með sældinni - þeas. fyrir hann einar minn!
Sem betur fer eru þessi meðgöngueinkenni sem nú hafa borið á, bara verið rétt núna seinustu vikurnar og nú er jú orðið stutt í að litla daman komi í heiminn.

Annars höfum við það bara gott almennt. Við erum á fullu að undirbúa komu dömunnar í heiminn, erum næstum búin að kaupa allt og hlakka svo undur mikið til að flytja í nýju íbúðina. Já þetta allt tókst að lokum við fengum að vita að íbúð losnaði 1.1.09 og fáum hana til afhendingar innan við fyrstu tvær vikurnar á nýju ári.
Við munum því njóta þess að vera ein í seinasta skipti á jólunum og kveðja litlu íbúðina okkar í Héraskóginum, þar sem við erum búin að búa undanfarin 7 ár.

Elsku vinir og ættingjar hafðið það gott núna á seinustu dögum aðvenntunnar og ekki láta jólastressið fara með ykkur.

Bestu Kveðjur.
Eva Dögg.

Ég vil benda á....Eva Dögg

Ég er búin að vera sjæna aðeins síðuna mína, eins og þið sjáið þá er hér í fyrsta skipti komin mynd inn á bloggið, þetta líka fína kosningarplaggat frá Sjálfstæðisflokkinum.
Það sem ég hins vegar er búin að gera´, sem er öllu merkilegra er, að ég er búin að búa til flokk sem heitir bestu bloggin og þar hef ég safnað saman uppáhalds bloggfærslum mínum, þessi sem mér þykir sniðug og skemmtileg.
Þannig að það er engin ástæða til að láta sér leiðast í kreppunni ef að maður hefur td. misst vinnuna eða er í vinnu þar sem lítið er að gera. Þá getur maður stytt sér stundir og lesið eldri færslur hvort sem það er í fyrsta eða annað skiptið

Góðar stundir.
Eva Dögg.

Ætlar þú að kjósa Sjálfstæðisflokkinn í næstu kosningum?Eva Dögg

Svo mikið er víst að ef að sjálfstæðismenn eru væntanlega ekki að fara endurnýta sömu kosningarspjöldin og í seinustu kosningum.

Bestu kveðjur.
Eva Dögg.

Vandræðin með dýnurnar í Prato.Eva Dögg

Forsaga þessarar frásagnar er sú að Einar er staddur á Ítalíu að vinna að doktorsverkefni sínu en kemur heim aftur 1. nóvember nk. Einar er staðsettur í bænum Prato sem er 30 km. Fyrir utan Flórens.

Einar bauð Jörgeni vini sínum, sem einnig er staðsettur þessa dagana á Ítalíu vegna rannsókna, að koma og vera yfir helgi. Jörgen tók vel í þessa tillögu og skutlaði sér upp í lest til að komast til Prato. Þegar Einar fór að undirbúa komu Jörgens varð honum ljóst að annsi þröngt yrði um þá félagana ef að Einar fengi ekki auka dýnu inn á herbergið sem Jörgen gæti gist á.

Einar talaði því við húsráðanda á farfuglaheimilinu, hana Fransescu um þetta vandamál, og spurði hvort ekki væri hægt að fá lánaða auka dýnu yfir helgina. Ekki voru auka dýnur hjá henni ákkúrat þessa stundina, enn bennti honum góðfúslega á, að almennt væri ekki leyfilegt að hafa næturgesti, því stærð herbergjanna reiknaði einungis með einum íbúa, en að hún væri viljug til að gera undantekningu í þetta eina skipti.

Einar hélt því galvaskur í leiðangur í bænum Prato til að kaupa dýnu handa vini sínum Jörgen. Leið hans lá því í fyrstu búð sem seldi dýnur, eitthvað sem væntanlega á Íslandi myndi líkjast Rúmfatalagernum. Þegar hann kemur inn stendur þar roskinn maður, alskeggjaður með góða ýstru og heilsar.

Einar: “Yes, hello, I would like to buy a madrass.”

Maðurinn grettir sig og segir harkalega: “There are no madrasses in Prato!, leave! Out!” Og bendir honum á hurðina.

Einar: “Ohh, ok, thank you.” Segir Einar vandræðalega og gengur út, furðulostinn yfir viðbrögðum mannsins, og furðar sig á einnig hvernig þessi kaupmaður gæti fullyrt að það væru engar dýnur til í öllum bænum.

Þegar líður á kvöldið kemur Jörgen í heimsókn og þeir fá sér í glas. Þeir lögðu því á ráðin að harka bara af sér og að Jörgen myndi fá að gista uppí hjá Einari. Þetta væri jú ekki margar nætur sem Jörgen ætlaði að gista hjá honum.

Um nóttina þegar Einar og Jörgen ákveða að halda heima á leið til hvílu, hitta þeir þegar þeir koma inn á farfuglaheimilið, húsvörðinn Vito.

Vito, sem ekki er sérstaklega góður í ensku bendir þeim á, að ekki meigi gista fleiri enn einn á hverju herbergi. Það er kannski vert að nefna í þessu samhengi að enskukunnátta ítala telst annsi slök miðað við almenna enskukunnuáttu á norðurlöndunum.

Einar svarar: “No it is ok, Vito, I have talked to Franseca about this and she says that there are no madresses so he is just going to stay in my bed.”

Skelfingarsvipur kemur yfir andlit aumingja Vito og honum verður litið á Jörgen, þunnhærðan reinglulega doktorsneman og hristir hausinn og flýtir sér í burtu.

Vegna ekki-alsgáðs ástands drengjanna, kippa þeir sér ekki upp við þessi viðbrögð heldur halda inn á herbergið til að hvíla lúin bein eftir daginn.

Þegar Einar hringdi síðan í mig á sunnudeginum sl. og sagði mér frá hrakförum sínum vegna dýnanna í Prato, fannst mér eitthvað vera bogið við frásögninga. Ég hafði því sambandi við Pabba minn, sem oft á tíðum veit allskyns ónothæfar upplýsingar um eitt og annað.

Þegar ég segi honum frá hrakförum Einars, svarar hann skelfingulostinn. “Guð minn góður Eva mín, þetta er allt stór misskilningur! Það vill þannig til að madrass á ítölsku þýðir hóra og hafa því bæði Vito og afgreiðslumaðurinn haldið að að Einar væri að óska eftir því að sænga með hóru. Vito hefur hefur því væntanlega fengið þá hugmynd um þá félaga, að vegna þess að Einar hefði ekki getað náð sér í hóru, ætlaði hann bara að láta reynglulega, þunnhærða doktorsneman duga í þetta skiptið, til að svala sínum afbrygðilegu kynferðislegu þörfum.”

Bestu kveðjur.

Eva Dögg Guðmundsdóttir

Ég skil ekki...Eva Dögg

Ég verð nú bara að tjá mig um þessi heimsbankamál sem ég bara skil engan vegin.
Ég tók nú smá hagfræði í háskólanum, þar sem var útskýrt hvernig almenningur bregst viði þegar væri kreppa í landinu og ýmislegt annað álíka skemmtilegt. En ég skil gjörsamlega ekki hvernig þetta banka umhverfi í er skrúað saman, að bankarnir skuli verða gjaldþrota einn af öðrum eins og í dómínóspili?
Ég skil gjörsamlega ekki hvernig þetta getur haft svona víðtæk áhrif.

Eitt get ég þó sagt í þessu samhengi er að ég hef aldrei verið eins ánægð með að eiga lítinn sem engan pening eins og núna. Eða eins og Sigðurður Péturssonar sögukennari í grunnskólanum Foldaskóla orðaði það "öreigar eru þeir einu sem skaðast ekki af kreppu, því þeir hafa engu að tapa"

Farið vel með ykkur.
Eva

Stofnfrumur eða ekki stofnfrumur?Eva Dögg

Við Einar stöndum frammi fyrir þeirri ákvörðun að við getum keypt stofnfrumur komandi barns okkar.
Þessa ákvörðun finnst mér annsi þungbær að ákvarða. Við búum nefnilega í landi þar sem þetta er mögulegur kostur enn þetta er ekki ennþá komið á íslandi. Mikið er rætt um líklegt mikilvægi stofnfruma í náinni framtíð enn eins og er, er ekki mikið hægt að sanna. Það hafa þó komið upp nokkur tilfelli þar sem börn hafa verið einkennislaus af sínum sjúkdómum, eftir að hafa notað stofnfrumur.
Stofnfrumutaka úr naflastreng er ekki ókeypis því engin opinber stofnun sér um að taka og geyma svona sýni. Það eru tvö einkarekin fyrirtæki sem bjóða upp á þessa þjónustu og stofnfrumur barnsins þíns og geymsla í 18 ár kosta "litlar" 20.000 danskar krónur (sem þó má taka á afborgunum).
Ef fólk hér veit eitthvað um stofnfrumur, eða hefur skoðun á þessu málefni meiga þeir gjarnan tjá skoðanir sínar hér, því við Einar erum mjög mikið í vafa um hvað við eigum að gera.
Kossar.
Eva Dögg.

Hellt úr skálum reiði minnar!!Eva Dögg

Ég mun aldrei fljúga með Iceland Express aftur!!
Ég panntaði í gærdag flug með Iceland Express á rúmar 28.000kr. til að fara heim til íslands til að taka þátt í fimmtugsafmæli mömmu í byrjun nóvember, og i dag er sami flugmiði á rúmar 16.000 krónur.
Ég er skráð í netklúbb Iceland Express enn er engu betur sett enn hinn almenni borgari sem ekki er skráður í netklúbb hjá Iceland Express.
Ég mun EKKI fljúga aftur með iceland express!!
Eva

Síða 1 af 9

Aðalvalmynd

Auglýsing

Könnun

Teljari

Leit

Innskráningar kubbur